چه شبها بي هدف سپري شد 
چه روزها بي نصيب گذشت
چه واژه ها بي انگيزه با خامه ي تنهايي
در هم آميخت
و چه آرزوها در غربت مغرب غروب كرد
و چه ناله ها از روي حيا به وجود نپيوست
و و و و.....
تا تو
آمدي و
شب را باروز آشتي دادي
آمدي و واژه را انگيزه وار ساختي
آمدي وناله ها را خندان كردي
تنها گويم
دوستت دارم
چه روزها بي نصيب گذشت
چه واژه ها بي انگيزه با خامه ي تنهايي
در هم آميخت
و چه آرزوها در غربت مغرب غروب كرد
و چه ناله ها از روي حيا به وجود نپيوست
و و و و.....
تا تو
آمدي و
شب را باروز آشتي دادي
آمدي و واژه را انگيزه وار ساختي
آمدي وناله ها را خندان كردي
تنها گويم
دوستت دارم
کاش تو آن درخت سبزی بودی که با گشودن پنجره و دیدن تو دلشاد می شدم...اما نه در پاییز و زمستان درختان سبز نیستند. پس شاید تو را از یاد ببرم.
کاش تو آن آسمان آبی بودی که با دیدن تو به آرامش میرسیدم...اما نه آسمان گاهی ابری و دلگیر است.پس نمی خواهم تو را دلگیر ببینم.
کاش تو آن خورشید بودی که با نور خود به روحم گرما و روشنایی می بخشیدی...اما نه کاش تو آن گل یاس سفیدی بودی که با بوییدنش لبخند بر لبانم می نشست...اما نه گل یاس روزی پرپر می شود و تنها عطرش باقی می ماند.
پس بگذار آخرین آرزوهاییم را برایت بگویم کاش تو همان اتاق فیروزه ای من بودی که همیشه در کنارت باشم و همیشه در تو محبوس باشم - آنگاه هرگز تو را فراموش نخواهم کرد و همیشه عطر گل یاس سفید تو در اتاقم خواهد پیچید.
+ نوشته شده در شنبه یکم بهمن 1384ساعت 14:19 توسط مهشید
|
عشق یعنی رسم و دل بر هم زدن
عاشق بودیم 
